Yürürken yere bakıyorum. Topraktan sıcak geliyor. Sağdan, soldan, yukarıdan, aşağıdan sıcak geliyor. İki tane ayak önümden yürüyor, çok tanıdık, takip ediyorum. Ben yaklaştıkça uzaklaşıyor. Sıcak bir anda kalbimi yakıyor. Bu yaklaşık bir salise sürüyor. 

Günün başka bir yerindeyiz. Bir nefes sigara, iki nefes sigara, üç nefes sigara. Duman konuşuyor, sigara susuyor, klima çalışıyor, ellerim nerede duracağını bilemiyor. Sabırla öğretiyorum. Ellerim bana müteşekkir.

Neden sonra denize atlıyorum. İşe yarıyor, suyun altındayım. Birkaç saat orada kalıyorum. Kimse yok. Önümden gülen bir balık geçiyor. Bana bakmıyor, ben de sormuyorum. O sırada nefesim kesiliyor, yukarı çıkıyorum. Sessizce yatıyoruz. Sessizce yüzüyoruz. Sessizce seviyoruz. Sessizce. Sessiz. Ses-siz kelimeler. Harflerin içinden geçiyoruz. Birkaç harf yutuyorum. Harfler şimdi midemde. Birbirlerine sarılmış duruyorlar. Belli ki, hiçbir yere de gitmeyecekler. Onlarla barışıyorum. Sizi affediyorum. 

Masada oturuyorum. Masa da benimle oturuyor. Aynı zamanda dört sandalye, dört sandalye minderi, bir küçük bardak çay, üç sigara, bir kültablası, birbirinden habersiz bir tuzluk ve biberlik, kesme şekerler, hepsi benimle oturuyor. Ben konuşmadan konuşmuyorlar. Oysa ki ben öyle değil demek istiyorum. Çok doğru demek istiyorum. Nası olur demek istiyorum, haklısın. Anlamıyorsun ve anlıyorsun. Gideyim mi diye soruyorum. Sormadığım için kimse cevap vermiyor. Göz pınarlarım doluyor, harfler boşalıyor. Hayır sadece bir harf çıkıyor.  Ama bugüne kadar gördüğüm en büyük harf. Çok heybetli ve kırılgan. Onu seviyorum. 

Sonra durmadan denize bakıyorum. Hiç durmuyorum. Durdurulamazım. Durdur. Dur.